Mirko Filipovic
Jednen z najlepszych zawodników organizacji Pride FC, doskonały striker. Posiadał niesamowity styl walki z akcją kończącą która zachwycała fanów na całym świecie. Nie wielu zawodników oparło się temu uderzeniu.
Jego droga do sztuk walki rozpoczeła się gdy w wieku 11 lat zobaczył film “Krwawy Sport” z Jean-Claude'm Van Damme'm, (ilu z nas po obejrzeniu filmów tego aktora nie chciało trenować sztuk walki?) przydomową szopę zmienił na siłownie, zrobił sztangę, worek wypchany trocinami. Uderzenia trenował również na słynnej ścianie, którą w końcu rozwalił. Dorastał w czasach rozpadu Jugosławii i wojny domowej 1991-1995. W czasie służby wojskowej zmarł ojciec Filipovica, rodzina straciła jedynego żywiciela. Więc postanowił złożyć podanie do akademii policyjnej, został przyjęty, część zarobionych pieniędzy przekazywał na utrzymanie rodziny, resztę na treningi. Po pewnym czasie został przydzielony do oddziału antyterrorystycznego “Lucko”. Przełożeni często zwalniali go z obowiązków służbowych, by mógł rozwijać karierę zawodnika, na ring w zamian wchodził w podkoszulku z napisem ATJ LUCKO. Chorwacki gliniarz w 1996r. zadebiutował w K-1 pod pseudonimem “tygrys”, wygrał swoją pierwszą walkę z Jerome “Geronimo” Le Bannerem. Warto wspomnieć że inny chorwacki tygrys Branko Cikatic – mistrz pierwszego turnieju K-1 World GP Tokio z 1993r. trenował młodego Mirka. Kolejną walkę stoczył z legendą K-1 Ernesto Hoostem, którą przegrał przez TKO. Wkrótce po walce rozstał się z trenerem. Powrócił do Chorwacji rozpoczynając amatorską karierę bokserską.
Do Japonii powrócił w 1999r. już jako “CRO COP”, w K-1 stoczył 6 walk z których przegrał tylko jedną przez decyzję, otworzyło mu to drogę do finału K-1 World GP Tokio 1999, ponownie stanął przeciwko Ernesto Hoostem, i przegrał przez KO. Panowie spotkali się jeszcze raz, rok później górą znowu okazał się Holender. Mimo tych porażek szybko stał się gwiazdą K-1, wyrobił sobie reputację dzięki świetnym kombinacją bokserskim i lewym kopnięciem okrężnym w głowę.
W 2001r. miała miejsce jego pierwsza walka MMA, na gali organizowanej przez K-1 na specjalnych zasadach spotkali się kick boxerzy z zapaśnikami. Walczył z japońskim zapaśnikiem Kazuyuki Fuijcie, rok później w K-1 wygrał jeszcze 3 walki z Yanagisawą, Bonjaskym i Huntem, warto wspomnieć o ostatniej jak dotąd walce w K-1 z Bobem Sappem, footbolistą amerykańskim, showmanem, ulubieńcem Japończyków, którą wygrał już w pierwszej rundzie przez KO, (warto ją zobaczyć).
Na gali Pride 17 Championship Chaos, miała miejsce pierwsza walka Mirka w najwaźniejszej organizacji MMA na świecie. Zremisował z Nobuhiko Takadą. Kolejne walki to szybkie zwycięstwa, (nie licząc remisu z Wanderleiem Silvą) do listy pokonanych zawodników dołączyli m.in. Kazushi Sakuraba oraz Igor Vovchanchyn. Pierwszą porażkę w MMA poniósł na gali Pride – Final Conflict 2003 przeciwko Antonio Rodrigo “Minotauro” Nougerią, walka z świetnym grapplerem była trudna dla strikera który nie miał doświadczenia w walce zapaśniczej i łatwo dał założyć sobie balachę. Odsłoniło to słabości Mirka – brak umiejętności walki w parterze. Rok później na Pride Grand Prix 2004 wszyscy fani MMA liczyli że dojdzie w końcu do walki z Fedorem Emelianenko, niestety na drodze do tej konfrontacji stanął Kevin Randleman zapaśnik który posłał na deski Filipovica, nikt nie spodziewał się tak szybkiej porażki, ground and pound, w wykonaniu Amerykanina, zaskoczyło wszystkich, najbardziej zdezorientowany był Chorwat. Po porażce szybko się pozbierał po 4 zwycięstwach w tym z Aleksandrem Emelianenko i Joshem Barnettem, stanął ponownie do walki z swoim pogromcą z przed kilku miesięcy. Tym razem bez szans był Randleman, w sposób jaki został pokonany przez strikera, na pewno zdziwił nie jedną osobę.. Mirko był na fali poprawił swoje umiejętności walki w parterze i był gotowy do starcia z Fedorem, na gali Pride – Final Conflict 2005, oboje spotkali się w ringu. Rosjanin świetny sambista podjął decyzję o walce w stójce z Chorwatem, kontrolował cały czas walkę. Mirko urodzony striker nie potrafił zakończyć walki przed czasem. Sędziowie przyznali zwycięstwo Fedorowi.
W 2006r. Cro Cop świętował największy swój sukces w karierze zwyciężył w Pride Grand Prix 2006, pokonując po raz III Josha Barnetta, w świetnym stylu, był gotowy na rewanż z Fedorem mistrzem wagi ciężkiej Pride FC. Rok później federacja w której walczyło wielu świetnych zawodników, przestała istnieć. Upadek Pride zachwiał również Mirkiem. Po przejściu do UFC, doznał najgorszej porażki w karierze, został pokonany własną bronią przez Gabriela Gonzage, wszyscy spodziewali się że zawodnik Pride będzie stanowić największą siłę w amerykańskiej federacji, ale niestety, walki w klatkach nie służą mu. Po porażkach w Ameryce wrócił do Japonii do powstałej na zgliszczach Pride organizacji Dream. Na pierwszej gali Dream 1, zrobili raczej walka pokazowa, którą gwiazda Pride, miała łatwo wygrać, a fani mieli poczuć klimat starej organizacji i szaleć z radości na dźwięk piosenki “Wild Boys” Duran Duran, (piosenka na wejście Cro Copa). Ostatnią walkę w Kraju Kwitnącej Wiśni stoczył na gali noworocznej K-1 Dynamite Power of Courage 2008, przeciwko Hong Man Choi, którego pokonał przez TKO po niskim kopnięciu w kolano. Powrócił do UFC, wygrał dwie walki, jedną przegrał.
Niestety teraz już nie jest czołowym zawodnikiem MMA – sportu który cały czas ewoluuje, dawne gwiazdy odchodzą, ich miejsce zastępują młodzi zawodnicy, specjaliści w wszech stylowej walce wręcz. Czy to koniec Cro Copa? Oceńcie sami.
Oficjalna strona internetowa zawodnika: www.mirko-crocop.com
MMAvido - Mirko Cro Cop
Zobacz pozostałych zawodników - Zawodnicy MMA
| Bilans walk | Mirko Filipovic |
| + wygrana | - przegrana | o remis |
